به رنگ نبودنت

فریما؛دختری که خودش را در میان واژه‌ها پیدا کردمی‌نویسم در کویر سخت زندگی ام تا پژمرده نشومروزی جوانه ای در قلب زخمی من پدیدار شدو تلاش من دیگر مراقب از زخم خودم نبود بلکه مراقب از جوانه بودتا جوانه رشد کرد و مانند نوش دارویی تمام وجود من را فرا‌ گرفتجوانه شعر شدشعر ها کتاب

مرده و هوشیار، انگار در دقایق نخستین مرگ خویشم. پژمرده ام، مانند گلی که در کویر آفریده شد. انگار زندگی، دقایقی بیش نبود… فقط تو را به یاد می آورم، که در آن کویر خشک و بی آب، وقتی به سختی جوانه زده بودم، در اوج جوانی، مرا چیدی. گمان کرده بودم، مرا با خود میبری و ریشه ام را در آب میگذاری، تا من رشد کنم
شاید هم اینطور بود، اما بادی وزید و من را با خود برد. اکنون، دوباره در کویر خشک و بی آبم، تشنه ام، ریشه ام خشک است.
ظاهراً دقایق پایانی عمر است…
مدتی، انتظارت را کشیدم، چه دنیای بیرحمی را چشیدم. طوفان را بارها لعنت کردم، اما به یاد آوردم تو مرا سفت نگرفته بودی. شاید ترسیدی شاخهام بشکند از وقتی رفته ای، بارها خودم را راضی کرده ام که تو مرا رها نکرده ای. اما… شاید قسمت تلخ ماجرا، ناتوانی تو باشد. وقتی اندیشیدی که نمیتوانی مرا نگهداری، پس با نخستین باد، مرا به دست خدا سپردی… شاید گمان کردی، باد جای بهتری سراغ دارد. و حتما به گمان خودت، فداکاری کرده ای. اما من، دوباره در کویرم، با شرایطی بدتر،
که اطمینان دارم: زندگی معنایی ندارد. نمیدانم، اسمش را عشق بگذارم؟ یا مرگ؟ اگر این عشق، مرگبار باشد، من مینوشم زهر عشق را… چون دوستت دارم، و این دوست داشتن، بیشتر از این حرفهاست. ِ جوانی جوانه را چیدی، غنچه نزده، مرگ را برایش دیدی. نگاه نکن به این پژمردگی… عشقش را آتش کشیدی. روحش گلستان میشود.